Conan z Aquiloni by CARTER LIN

Author:CARTER LIN [CARTER LIN]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-08T10:02:04.301000+00:00

Dookoła obozu powstało prowizoryczne obwałowanie z piasku i tobołów, za którym przycupnęli gunderlandzcy pikinierzy oraz bossońscy łucznicy. Co chwila, na dany znak, łucznicy podnosili się i wypuszczali strzały, przerzedzając wirujący pierścień Stygijczyków. Przedpole było usłane trupami. Długie łuki Bossończyków znacznie przewyższały zasięgiem krótszą broń stygijskich konnych łuczników. Każda trafiająca aquilońska strzała przebijała zbroję, dziurawiąc wnętrzności.

Pallantides nie żywił jednak złudzeń co do rozpaczliwego położenia swych wojsk. Gwiazdy na horyzoncie bladły w świetle przedświtu. Do wschodu słońca nie pozostało wiele czasu. Bez koni Aquilończycy nie byli w stanie pokonać przytłaczająco liczniejszej stygijskiej armii. Gdyby rzucił swoich żołnierzy do pieszego ataku na nieprzyjacielską jazdę, spotkałaby ich jedynie rychła śmierć. Aquilończycy mogli utrzymywać swoje pozycje aż do zupełnego; wyczerpania zapasów, ponieważ Stygijczycy nie mieli ciężkozbrojnych piechurów, zdolnych przełamać liniej obrony.

Wraz z nadejściem świtu napastnicy mieli jednak zyskać nowego potężnego sprzymierzeńca – pustynne słońce. Nawet przy najoszczędniejszym racjonowaniu zapasy wody nie mogły wystarczyć na długo, a w obliczu wroga wysłanie ludzi nad brzeg Bakhru było niepodobieństwem. Zapasy strzał Bossończyków również nie były niewyczerpane. Przy obecnej szybkości ich zużywania, mogło ich wystarczyć na godzinę obrony, najwyżej dwie. Wystarczyłoby, żeby Stygijczycy uparcie krążyli wokół schwytanej w pułapkę armii i wciąż zasypywali obóz strzałami, aby pod koniec dnia aquilońska armia straciła zdolność bojową.

Wyglądało jednak na to, że Stygijczycy mają odmienne plany. Niespodziewanie jeden po drugim oddziały konnych łuczników zaczęły zawracać w stronę Czarnego Sfinksa, stając się ciemnymi plamkami, które wkrótce przepadły za wydmami.

Kiedy ostatni Stygijczycy zniknęli spod obozu, Pallantides wysłał na zwiady żołnierza znanego z chyżości nóg. Zwiadowca pobiegł w mrok, w kierunku wydm między obozem i pomnikiem, po czym wrócił z meldunkiem:

–Panie, oni się wcale nie wycofują. Zebrali się wokół tej szkaradnej, czarnej figury, ich wódz wlazł na jej zadek i wygłasza mowę. Coś mi się zdaje, że szykują się do decydującego natarcia. Widziałem kompanię ciężkiej konnicy w czarnych zbrojach.

Pallantides zwrócił się ku swoim ludziom, którzy po raz pierwszy od wielu godzin mogli rozciągnąć się na piasku i zjeść zimny posiłek.

–Łucznicy i pikinierzy powstrzymają natarcie przez jakiś czas – odezwał się do Cenwulfa i Amrika. – Jednak wrogów jest zbyt wielu. Wysuniemy rycerzy na czoło. Użyją kopii jako pik, a ponieważ mają najlepsze zbroje… – Pallantides zorientował się, że mówi bez przekonania. Zdawał sobie sprawę, jak nędznie wyglądają ich szansę.

Gdzie podziewał się Conan?

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.